W 1940 roku rozpoczęto prace nad projektami kolejnych dział samobieżnych kalibru 150mm. Koncepcja nowego pojazdu polegała m.in. na znacznym obniżeniu jego sylwetki. W prototypie zbudowanym w lutym 1941 roku wykorzystano podwozie czołgu lekkiego Pz.Kpfw II Ausf.B. Działo 15cm sIG33 zostało osadzone nisko w kadłubie. Kąt podniesienia w pionie wynosił 7 - 68 stopni, w poziomie były możliwe ruchy po 10 stopni w każdą stronę. Próby prototypu oznaczonego Sd.Kfz 121 (Sturmpanzer II Ausf.A) wykazały istotne wady. Podwozie było przeciążone, przegrzewał się silnik, wnętrze było za ciasne. Z tego powodu w pojazdach seryjnych kadłub wydłużono o 600mm i poszerzono o 320mm, co umożliwiło także zwiększenie zapasu amunicji do 30 pocisków. To z kolei wymusiło dodanie jeszcze jednej pary kół jezdnych. Poprawiono system chłodzenia silnika i wzmocniono pancerz dodatkowymi płytami o grubości 15mm. Przedział bojowy nadal był za ciasny dla załogi. Spowodowało to znaczne ograniczenie produkcji. W listopadzie i grudniu 1941 roku w zakładach Alkett zbudowano tylko 12 dział Sturmpanzer II Ausf.B (Sd.Kfz 122) na wydłużonym podwoziu czołgu Pz.Kpfw II Ausf.C. Siedem z nich wysłano do służby w grudniu, a następne pięć w styczniu 1942 roku. Działa zostały wysłane do Afryki, gdzie użyto ich w dwóch kompaniach: 707 i 708 sIG Kp (Sf). Ostatnie pojazdy tego typu zostały zniszczone w lutym 1943 roku podczas walk w Tunezji.

Żródła:
1. "Kolekcja Czołgi Świata nr.36, rozdział "Przeciwnicy Churchilla" - Sturmpanzer II"