Po porażce pod Kurskiem latem 1943, kiedy okazało się, że niemieckie niszczycie czołgów „Nashorn” i „Ferdinand/Elefant” nie spełniły pokładanych w nich nadziei, konieczne stało się zaprojektowanie nowego modelu.

Wydział Uzbrojenia Wojsk Lądowych już w 1942 zlecił firmie Krupp przygotowanie pełnowymiarowej makiety wozu. Dalsze prace powierzono zakładom Daimler-Benz. Układ jezdny „Tygrysa” nie spełniał wymogów szybkościowych, dlatego nowy niszczyciel postanowiono wyposażyć w podwozie czołgu „Panther” G. Silnik Maybach HL 210 P 30 o mocy 700KM bez problemów radził sobie z napędzaniem 45,5 ton stali.

Uzbrojenie tego niszczyciela w sprawdzone działo PaK 43 L/71 kal.8.8 cm sprawiło, że wśród aliantów zyskał on miano „Heavy Tank Killer”.

Rozpoczęcie produkcji seryjnej planowano na grudzień 1943, ale pierwsze Jagdpanthery zjechały z taśmy w styczniu 1944. Do końca wojny (produkcja ustała w marcu) Niemcy zdołali wyprodukować 384 wozy. Do jednostek liniowych trafiło 350 maszyn.

Jagdpanthery wykorzystywano głównie na froncie zachodnim, m.in. w czasie ofensywy w Ardenach, gdzie nieraz powstrzymywały całe kolumny pancerne aliantów.

(za wikipedią)
30 VII 1944, w pobliżu normandzkiej wioski Les Longes, trzy pojazdy Jagdpanther z 654. schwere Heeres Panzerjäger Abteilung w ciągu dwóch minut zniszczyły w zasadzce cały szwadron czołgów Mk IV Churchill, czyli ok. 10-11 wozów.