Doświadczenia z pierwszych miesięcy inwazji na ZSRR wykazały, że atakującym jednostkom brakuje mobilnego wsparcia artylerii. Dlatego w Naczelnym Dowództwie Sił Lądowych (OKH) postanowiono opracować projekt nowego działa samobieżnego.

Na początku 1942 roku, wyprodukowano jeden prototyp oparty na podwoziu Pz.Kpfw III i uzbrojony w haubicę 105mm leFH17 (z hamulcem wylotowym). Projekt ten został odrzucony, na rzecz dział na podwoziu czołgu Pz.Kpfw IV. W ten sposób powstał pierwszy prototyp uzbrojony w haubicę 105mm leFH17.

Pod koniec lipca 1942 roku, postanowiono zastąpić haubicę mocniejszą, 18 SFH L/30, i umieścić ją na zmienionym podwoziu firmy Alkett / Rheinmetall-Borsig. Miało być ono hybrydowe, jednak z niego zrezygnowano. Wybrano podwozie czołgu Pz.Kpfw IV, które zostało nieco wydłużone. Otwarty przedział bojowy mieścił się z tyłu pojazdu, zaś silnik z przodu. Załoga składała się z 4 osób, pojazd przewoził maksymalnie 18 pocisków.

Chrzest bojowy Hummel'ów miał miejsce w 1943 podczas Bitwy na Łuku Kurskim, następnie walczyły na Froncie Wschodnim oraz Zachodnim.

Źródła:
1. " http://www.achtungpanzer.com/hummel.htm "